“>Theodore Dalrymple, Door en door verwend. Kritiek op de sentimentele samenleving. Uitg. Nieuw Amsterdam 2011 vert. Jabik Veenbaas

De Engelse gepensioneerde psychiater, gevangenisarts en columnist ? Anthony A. Daniels (1949) gaat als Theodore Dalrymple met ‘Door en door verwend’ eens te meer ferm tekeer met zijn dissectie-mes om de onderliggende oorzaken van belangrijke maatschappijke fenomenen te lichten in een stevig onderbouwde kritiek op de sentimentele samenleving.

http://www.volkskrant.nl/wca_item/boeken_detail/453/180875/Door-en-door-verwend-.html

238. Sentimentaliteit is ongetwijfeld beter dan wreedheid; maar het ene is, zoals we hebben gezien, vaak de voorbode van het andere of daar maar een Gestalt-switch van verwijderd.

Soms gaat hij iets te voortvarend tekeer, maar doorgaans zijn de voorbeelden van de ellende die hij onthult ijzig en cynisch tekenend. Hij doet het steeds met een grote betrokkenheid en zijn boek is eens te meer het lezen en herlezen waard. Het helpt de lezer ontnuchteren van de slachtofferideologie en aanverwante solidaire hulppraatjes van de voorbije halve eeuw.

152. In feite geeft het metaforische gebruik van de Holocaust niet de grootte van haar lijden aan, maar die van haar zelfmedelijden, dat je haast hero?sch zou noemen.

153. Ik zei altijd tegen studenten geneeskunde dat ze de oude dame in het derde bed links niet alleen geen Betty mochten noemen, maar dat ze dat ook niet in gedachten mochten doen. Voor hen was zij mevrouw Smith.

249. De revolutionaire guerrillabewegingen van Latijns-Amerika waren niet het gevolg van de wanhoop van de boerenbevolking, maar van het feit dat het hoger onderwijs zo snel groeide dat de economie de producten daarvan niet meer kon opnemen. De ergste van al die guerrillabewegingen, Sendero Luminoso uit Peru, die ongetwijfeld tot gruweldaden zou zijn gekomen die die van Pol Pot en de Rode Khmer hadden ge?venaard als ze niet net op tijd waren verslagen, werd opgericht op de campus van de universiteit
van Ayacucho, door een hoogleraar filosofie die was gepromoveerd op Kant. Het is geen toeval, zoals de marxisten plachten
te zeggen, dat de bureaucratie in Engeland gelijke tred hield met de groei van het hoger onderwijs, gewoonlijk door middel van
vakken die nergens voor opleidden en dikwijls van geringe intellectuele waarde waren. Er moet iets gebeuren met al die afgestudeerden om ze niet tot beroepsontevredenen te laten verworden. De detectiveschrijfster PD. James vestigt in haar laatste boek de aandacht op de paradox, of de absurditeit, dat de Engelse overheid vijftig procent van de schoolverlaters naar de universiteit wil
sturen, terwijl veertig procent van dezelfde bevolking amper kan lezen. Wanneer je de onderwijs carri?res verlengt, en de mensen
daarvoor laat betalen, is dat natuurlijk een manier om jonge mensen voor hun eigen werkeloosheid te laten betalen.

251. Oxfam Trading dat liefdadigheidswinkels in Engeland heeft, weet slechts zeventien procent winst op de omzet te behalen, niettegenstaande het feit dat de winkels onder gunstige plaatselijke belastingtarieven vallen, de meeste personeelsleden onbetaalde vrijwilligers zijn en alle artikelen die er worden verkocht hun niets kosten. Een handelaar in tweedehands boeken wees me erop hoe schandelijk dat was. Hij maakte evenveel winst op zijn omzet, hoewel hij voor zijn voorraad moest betalen en niet van gunstige belastingtarieven profiteerde. Iemand die met behulp van boeken geld wil geven aan een goed doel, kan beter zijn boeken aan een commerci?le antiquair verkopen en het geld dat hij daarvoor ontvangt – tussen een derde en de helft van de uiteindelijke verkoopprijs – direct weggeven. Oxfam gebruikt geschonken goederen vooral om de beroepskrachten te betalen die de organisatie runnen. Ik wil er hier overigens op wijzen dat de Engelse overheid , die veruit het meeste geld doneert aan de meest belangrijke liefdadigheidsinstellingen, daar aanhangsels van de staat van heeft gemaakt. Liefdadigheid in Engeland is een heimelijke vorm van belastingen geworden.

Door en door verwend