Almudena Grandes, Tussenstations. Uitg. Signatuur 2011, vert. Trijne Vermunt

Deze dame (1960) heeft mij serieus weten te pakken met haar ?Het Ijzig Hart?.

In 2005 had ze een reeks verhalen gebundeld als Tussenstations over adolescenten? die volgens haar ? veroveraars zijn, van hun eigen leven, hun omgeving. Ze hebben het voordeel dat ze zich bevinden op het klassieke kruispunt van geen kind meer zijn, maar nog niet de capaciteit hebben om te manipuleren wat hun overkomt, ze debuteren in het leven.?

?Tabaksbruin en zwart? vergeet je niet makkelijk.

?De aanvoerder van de ganzenmars? heeft het kloppen van haar ijzige hart reeds in zich.

?Zomers recept? voor tonijnpastei grijpt je naar de strot : twee kilo aardappelen, drie eieren, paneermeel, tomatenpuree en drie blikjes tonijn in eigen nat. Het paneermeel en de tomatenpuree doe je er op het oog bij.

?Mozart en Brahms en Corelli? leren hoe medeleven beter te beheersen, zelfs met slachtoffers van vrouwenhandel en andere gruwelijke beelden.

93. Ik wist niet eens hoe ze heette, ik wist alleen de titel van het boek waarin ze zich verborg, en waarin ik een arrogantie, hoogmoed en een bewonderenswaardige vastberadenheid had gelezen die we met elkaar gemeen hadden, want we hadden allebei een eigen plek die niemand begreep en die niemand kon binnendringen.Maar misschien was het ook wel lafheid, niet kijken om niet te hoeven zien, angst te begrijpen wat je ziet wanneer je kijkt.

Of misschien leken we helemaal niet op elkaar en zouden we ook nooit op elkaar lijken. Ik had ook mijn trots en mijn problemen, ik had het veel slechter en tegelijk veel beter dan zij, ik had een gave en iets op haar voor: ik wist dat daarbinnen alles nep was en dat mijn zekerheden er op losse schroeven stonden tot het moment dat ik de deur uitging.