Richard Powers, Het zingen van de tijd.
Uitgeverij Contact.

120. De tijd is onze methode om te voorkomen dat alles tegelijk gebeurt.

297. Zingen is louter een kwestie van de juiste snaren bespelen op het juiste moment. Maar acteren – dat is je begeven in dat al sinds een miljoen jaar onafgebroken vertoonde, rampzalige optreden van de mensheid.

373. Zijn ogen worden vochtig bij de gedachte aan die nieuwste bizarre fenomeen uit de trukendoos van de kwantumwereld.
"De natuur is een invariante grootheid ten opzichte van de tijd. De spiegel van de tijd is gebroken!".

476. Achter de grote meute aanhollen. Begin je als klein visje, dan eindig je ook als klein visje, alleen wel in de maag van een grotere vis. Als ze zien dat jij je als een klein mannetje opstelt, dan zullen ze je altijd zo blijven zien. Wie schrijft jouw de les voor? Dat gaat die schijtlisjtermeute doen als je je niet tegen ze verzet. Dat is het enige waar ze op uit zijn: bepalen wie jij bent en in hoeverre je gevaarlijk bent voor de pikorde die zij zorgvuldig in standhouden. Zodra je iemand toestaat met je te laten sollen, kun je je net zo goed meteen opknopen. Je leven – jà³úw leven – is het enige waar je ooit iets over te zeggen krijgt.

653. Muziek op schrift is een uniek verschijnsel – een weergave van de tijd. Het idee is zo buitenissig dat het een wonder van vernuft is: op papier gezette aanwijzingen hoe je een gelijktijdige veelheid tot leven moet wekken. Hoe je een stroom moet worden, beweging en ogenblik tegelijk, geheel en dwarsdoorsnede tegelijk. Jij doet dit en tegelijkertijd doen jij, jij en jij dat. De partituur schrijft eigenlijk niet de lijden zelf voor; hij geeft alleen de afstanden tussen de bewegende punten ervan. En eigenlijk is er maar een manier om te laten zien wat een bepaald geheel nu precies voorstelt: het opnieuw tot klinken te brengen. Vandaar dat onze vertolkingen zich weer aan sloten bij die talloze bruiloften, geboorten en begrafenissen waar deze kaart van bewegende nu’s ooit was ontrold.